• lokatie
  • situering
  • niv 0
  • nivo 1
  • bovenaanzicht
  • verslag project
‘Breathing Space’, restaurant

Mijn afstudeerproject vindt zijn oorsprong in mijn persoonlijke fascinaties voor het Nederlandse polderlandschap. De ruimte, vergezichten, rust en de geometrische indeling van het landschap typeren voor mij de authentieke schoonheid van Nederland. Het gaat mij om de ‘ruimte-ervaring’ van het vlakke polder landschap, waarbij de horizon laag ligt. Hierdoor ligt er automatisch nadruk op de ‘Hollandse luchten’: de ene keer monumentaal, de andere keer heel diffuus, vaak zonder een echt aandachtspunt. Dit versterkt mijn inziens de leegte en daardoor de ervaring van ‘ruimte’. Vanuit mijn eigen perspectief heeft deze leegte de scheidingslijn tussen leegte en rust doorbroken. Het onbestemde gevoel, de eenzaamheid en het ontastbare maakt hier plaats voor kalmte, rust en een gevoel van stabiliteit.

Een plek waar ik mijn fascinaties in herkende is midden op de dijk tussen Lelystad en Enkhuizen, ooit bedoeld als omdijking van de ‘toekomstige’ Markerwaard polder. Het uiteindelijke doel is om de gebruiker onbewust de kwaliteit van deze plek, namelijk de schoonheid en de dynamiek van ‘die groote leegte’ te laten ervaren. Ik maak hiervoor gebruik van het bestaande programma op deze plek. De vormgeving maar ook de belevingswaarde van het bestaande restaurant staat op zichzelf en heeft geen relatie met zijn omgeving. De bezoekers van het nieuwe restaurant wil ik, onbewust, deelgenoot maken van de leegte, de interactie tussen de bezoeker en de omgeving versterken. De beleving van de omgeving en de benadering van het restaurant speelde een essentiële rol in de situering van het restaurant. Niet op een voor de hand liggende beschutte plek naast het parkeerterrein. Maar het bewerkstelligen van een uitgestelde ontmoeting, het ensceneren van de beleving van de locatie. Hiervoor heb ik het restaurant gesitueerd achter op de dijk in het water. Een restaurant dat de onontgonnen polder durft te trotseren. Het ontwerp van het restaurant is een eenvoudig rechthoekig volume gedragen door een beeldbepalende staalconstructie. De eenduidige vormentaal en de eenvoudige compositie hiervan zorgen voor een functionele aanblik van het restaurant. De plattegrond is eenvoudig en de opbouw is streng en geometrisch. Het volume wordt door de staalconstructie opgedeeld in drie zones. Tussen de hoofddraagconstructie, middenzone,  bevindt zich de entree (patio) en hiernaast de  ondergeschikte functies van het restaurant zoals garderobe, toiletten en opslag. Deze gesloten volumes zorgen voor voldoende rugdekking zodat de bezoeker voldoende houvast heeft binnen het open volume. Het restaurant en de keuken bevinden zich buiten de staalconstructie. Door het ontbreken van constructieve onderdelen in de buitengevel wordt hier een onbelemmerd uitzicht gewaarborgd. Aan de beide uiteinden van het rechthoekige volume bevindt zich een inpandige buitenruimte welke dienst doen als terras.

In tegenstelling tot het huidige restaurant is het nieuwe restaurant al vanaf de autoweg waarneembaar. Eenmaal op de  parkeerplaats doemt het restaurant boven de dijk op. Het rechthoekig volume is luchtig en fragiel en komt los van de dijk. Het zweeft boven het water en de dijk en speelt een spel met de zwaartekracht. Het volume voegt zich door de loskoppeling van de dijk op een bescheiden en subtiele  wijze naar zijn omgeving en creëert anderzijds juist ook voldoende afstand.

De bezoeker dient eerst de dijk te trotseren waarna men de lager gelegen loopbrug bereikt welke toegang biedt tot het restaurant. Bij de benadering van het restaurant wordt de bezoeker al geconfronteerd met de hectiek van de keuken. Via tussen de hoofddraagconstructie gelegen trap en lift komt de bezoeker uit in de centraal gelegen patio. Bij het betreden van deze patio krijgt de bezoeker een blik in de keuken, hier wordt het functioneren van het restaurant opgediend aan de bezoeker. De bezoeker stapt bij binnenkomst uit de staalconstructie en hier volgt de confrontatie met het weidse uitzicht begrensd door de horizon. Deze ervaring wordt verstrekt naarmate de bezoeker na zijn ontvangst bij de bar uiteindelijk zijn plek aan tafel heeft ingenomen.

Het restaurant heeft veel raakvlakken met van het engelen-project van Moniek Toebosch, de eigentijdse schuilplaats, op deze locatie. Overeenkomstig de muziek van Moniek Toebosch welke de auto  transformeert in een persoonlijke schuilplaats is het restaurant hier voor mij de sleutel tot begrip van de horizon. De plek waar ik mijn gedachten kan laten gaan, los van ‘indrukken’. Het speelt zich af in ons onderbewustzijn, onszelf laten gaan, dwalen door ‘die grote leegte’.

Bekijk presentatie.

1e prijs studentenSTAALprijs 2010